من چه سبزم امروز

و چه اندازه تنم هوشیار است

نکند اندوهی ، سر رسد از پس کوه

چه کسی پشت درختان است ؟

...

ظهر تابستان است

سایه ها می دانند ، که چه تابستانی ست

سایه هایی بی لک ،

گوشه ای روشن و پاک ،

کودکان احساس ! جای بازی این جاست

زندگی خالی نیست

مهربانی هست ، نهیب هست ، ایمان هست

آری

تا شقایق هست ، زندگی باید کرد

                                                                                 سهراب سپهری

 زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست

در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز ،

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز ؟

دانه ها را باید از نو کاشت

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت .

با نگاهی که در آن ، شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دلهامان را ، مالامال از یاری ، غمخواری ،

بسپاریم به هم

بسرائیم به آواز بلند

شادی روی تو ! ای دیده به دیدار تو شاد !

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ، عطر افشان ، گلباران باد !

           فریدون مشیری

                                                                                                            "پیامبر اکرم (ص) "

* افتخار نه به ثروت است و نه به زیبایی ، بلکه به  عقل و فضل است !

                                                                                                            " موریس مترلینگ "

* هر چه افسوس است برای گذشته ، هر چه تلاش است برای حال و هر چه امید است برای آینده !

                                                                                                            " آگوست رودن "

* صبر و کوشش و توکل و توسل چهار رکن بر آورده شدن آرزوها هستند !

                                                                                                   "سید جمال الدین اسدآبادی "

* از پنهان ساختن احساسات خود بپرهیزید . روح و روان شما هنگامی شاد خواهد بود که به بیان عواطف خود بپردارید !

                                                                                                           " سیندی هینس "

* تنهایی تریبون اندوه است !

                                                                                                           " سید حسن حسینی"

* کسی که گوش شنوا ندارد ، هرگز توصیه هایی را که زندگی هر لحظه به ما می کند ، نمی شنود !

                                                                                                           "پائولو کوئیلو "

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا قافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام ؟ آمدنم بهر چه بود ؟

به کجا می روم اخر ننمایی وطنم

                         حضرت مولانا 

بی تو مهتای شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

                      فریدون مشیری

ای به پاکی چون آب

.

.

.

یادته گفتی بهم

تا شقایق زنده ست

زندگی باید کرد ؟

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد

دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد ؟

یادته گفتی بهم

اومدی سراغ من

نرم و آهسته بیا

که مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو

اومدم آهسته

نرم تر از یک پر قو

خسته از دوری راه

خسته و چشم به راه

یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار ؟

.

.

.

فک کنم شدم دچار

تو خودت گفتی چه تنهاست

ماهی اگه دچار دریا باشه

آره

تنها باشه

یار غمها باشه

یادته می گفتی

گاه گاهی قفسی می سازم

می فروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی ست

دل تنهاییتان تازه شود

دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه سهراب

ساحله یک نفسه

نیست که تازگی بره این دل تنهایی من

پس کجاست اون قفس شقایقت ؟

منو با خودت ببر به قایقت

راست می گفتی

کاش مردم

دانه های دلشان پیدا بود

کاشکی دلشون شیدا بود

من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب

تو خودت گفتی بهم

بهترین چیز رسیدن به نگاهیست

که از حادثه عشق تر است ...